Ból korzonków przykuł mnie do jednego miejsca przez parę dni. Sądziłam już, że nie minie nigdy. Nie miałam ochoty na pisanie. Jednak wciąż po głowie chodziła mi ostatni tekst Joanny z poprzedniego numeru.

Nie chcę się wdzierać w prywatność drugiego człowieka, ani go pouczać, niemniej chyba muszę zabrać głos

Z Joanną i z pracą jest tak jak z Polską i Unią Europejską. Bardzo stara się Joanna i bardzo stara się Polska. Tyle, że na tych arenach nie ma egzaminujących profesorów ale samo życie i ekonomia.

Praca jest upragnionym celem Joanny i dobrze. Joanna chce wykorzystać wiedzę, jaką zdobyła – plus dla niej. Tyle, że powinna zastanowić się wcześniej, czy w miejscu jej zamieszkania znajdzie zatrudnienie po studiach. Nie sztuka być pilnym uczniem oczekującym, że po skończenie nauki wszyscy będą chcieć takiego specjalistę w swojej kadrze pracowników.

Otóż życie dojrzałe to ciągła walka o siebie i swoje miejsce. Umiejętność znajdowania tego miejsca dla realizacji swoich ambicji i potrzeb

Bardzo polubiłam Joannę – muszę to przyznać. Jest świeża i szczera. Aż ciśnie mi się na usta pytanie, gdzie, w jakim nierealnym świcie żyła do tej pory? Ach, tak: uczyła się i pewnie każdą wolną chwilę spędzała w domu, w swojej rodzinnej miejscowości. Moja droga! Duży wysiłek Twoich rodziców, wysiłek finansowy w celu zapewnienia Ci wykształcenia – nie poszedł na marne. Zdobyłaś je. Czy to mało? Teraz oczekujesz dalszego sponsoringu? Przepraszam, ale pachnie mi tu trochę wygodnictwem.

Ból pozornego odrzucenia odczuwają wszyscy pozbawieni pracy. Wyobraź sobie, ze Twoje odczucia nie są odosobnione i naprawdę nie zależą od wykształcenia. Jest to swoisty syndrom tych, którzy zmuszeni są szukać pracy. Nie znajdują jej i czują się wyrzuceni poza margines. Może odczuwają to nawet silniej, bo już wcześniej pracowali niejednokrotnie przez wiele lat..

Twoje wykształcenie nie jest ósmym cudem świata, tylko Twoją sprawą., sprawą Twego wyboru. Nie zbawiasz ludzkości – uczyłaś się dla siebie. Zapamiętaj to proszę. Dla siebie.

A że za oknem szaro-buro? Widzisz to nie tylko Ty. Jest wielu smutnych i sfrustrowanych ludzi, którym ten świat wydaje się beznadziejny i wrogi. Chcesz powiększyć grono malkontentów, czy zmieszać swoją młodą krew i werwę z polską codziennością? Nie daj się. Nawet jeśli pozostaniesz samotna i bez pracy. Nawet wtedy, gdy nie chce nadejść wiosna. Poczuj się częścią tej naszej Polski i walcz o to, abyś mogła Jej coś dać od siebie. Coś więcej niż zniechęcenie i smutek.

Piszę do Ciebie tak, jakbym pisała do swojej córki, która choć dopiero ma dziewięć lat, to przecież też będzie musiała zmierzyć się ze swoją dorosłością i niedojrzałością gospodarki.

Życzę sukcesu. Może byłam trochę śmiała pakując się w Twoje życie, ale jeśli jesteś taka jak myślę – docenisz dozę optymizmu i siły, którą chcę przekazać Tobie i Tobie podobnym.

A za chlebem wyjeżdżali Polacy, aby za granicą robić cokolwiek dla zarobku i lepszego życia. Twoje miejsce jest tutaj. Znajdź na to sposób i siły. Jesteś potrzebna, a to wymaga wysiłku. Stać Cię na niego, dlatego nie użalaj się więcej nad sobą, dobrze?