Zaczynając od faktów: w miejscowości Jedwabne znajdującej się w omawianym okresie pod okupacją i jurysdykcją niemiecką dokonano zbrodni ludobójstwa na obywatelach polskich narodowości żydowskiej. Okoliczności tej zbrodni badają w tej chwili fachowcy, na których analizę będziemy musieli niestety jeszcze trochę poczekać - bezspornym wydaje się jedynie fakt, iż morderstwo te zorganizowali i dokonali Niemcy przy współudziale zamieszkujących Jedwabno obywateli polskich narodowości polskiej.

Badający tą ponurą sprawę IPN będzie musiał wyjaśnić zakres zaangażowania się Polaków w tą zbrodnię, określając ich liczbę, dane osobowe oraz rodzaj współuczestnictwa – to znaczy wyjaśnić, czy zapędzający Żydów do stodoły, w której ich spalono, Polacy działali z własnej woli, czy też pod przymusem. Do czasu dokładnego zbadania tej sprawy wszelka dyskusja na ten temat jest jałowa i uwłacza pamięci ofiar, służąc jedynie podburzaniu nastrojów i stanowiąc przykrywkę dla całkiem przyziemnych i brudnawych celów, o których poniżej.

Wbrew opinii niektórych szowinistycznych, złośliwie niechętnych Polsce i Polakom kół żydowskich, stanowiących zdecydowanie niewielką, acz wrzaskliwą, część żydowskiej opinii publicznej, całkowitą winę za mord w Jedwabnie - na równi z innymi mordami dokonanymi na narodzie żydowskim - ponosi totalitarny system Niemiec hitlerowskich, masowo eksterminujący wszystkie społeczności tak zwanych „podludzi”, do których zaliczano nie tylko Żydów, lecz także Cyganów i Słowian, kaleki, upośledzonych umysłowo i przeciwników politycznych. Mordów tych dokonywali specjalnie do tego szkoleni zwyrodnialcy z SS, wysługujący się często mętami społecznymi, rekrutowanymi z podbitej ludności zagarniętych siłą terenów. W mordowaniu swoich rodaków specjalizowali się także Żydzi, które to zjawisko dokładniej opisała Hannah Arendt w „Eichmann in Jerusalem”: „...bez współpracy europejskich Żydów Niemcy absolutnie nie mogliby przeprowadzić *ostatecznego rozwiązania*”. Ofiarami hitleryzmu w Polsce nie stali się tylko Żydzi stanowiący około 50% zamordowanych obywateli Polski, jednakże wyżej wymieniona koła żydowskie fakt ten celowo pomijają, prowadząc obrzydliwą kampanię kupczenia pamięcią swych pomordowanych rodaków, w celu osiągnięcia doraźnych korzyści majątkowych.

Moim zdaniem rozdmuchanie sprawy mordu w Jedwabnym zbiegło się nieprzypadkowo z prowadzoną w Polsce dyskusją i pracami ustawodawczymi nad ustawą reprywatyzacyjną. Sejm i Senat RP uznał, że zwrotu zagrabionych przez rządy komunistyczne nieruchomości domagać się mogą jedynie osoby posiadające obywatelstwo polskie. Sprawa Jedwabna stała się więc środkiem nacisku na decyzje majątkowe podejmowane przez suwerenne Państwo Polskie.

Na tym tle jasne się stają zabiegi mające na celu wywołanie wśród Polaków poczucia winy, za współudział w zbrodniach hitleryzmu, mającego doprowadzić do swoistego stanu zagrożenia śmiercią moralną, karą za złe życie – szeol, której można uniknąć jedynie poprzez złożenie okupu.

Jest to, jak już wspomniałem, objawem obrzydliwego kupczenia pamięcią niewinnych ofiar zbrodniczego systemu przez osoby, którym – jak pięknie śpiewał Przemysław Gintrowski „łatwiej przeboleć ojca śmierć niż ojcowizny stratę”; osoby, które nie chcą pamiętać ilu Żydów przeżyło Holocaust dzięki pomocy Polaków, którzy częstokroć ginęli całymi rodzinami za udzielanie pomocy swym żydowskim sąsiadom, i o którym to sąsiedztwie pan Gross wspomnieć nie raczył, uważając że Polak ratując Żyda pozostaje nadal antysemitą.

W dyskusji wokół tragedii w Jedwabnie padło kilkakrotnie stwierdzenie o „konieczności pojednania pomiędzy Polakami i Żydami”. Ciekawy jestem kto wymyślił podobną bzdurę. Polska i Polacy nigdy nie mieli z Żydami wymagających takowego pojednania zatargów. Przez stulecia udzielaliśmy schronienia prześladowanym w całej Europie i Rosji synom Israela, żyliśmy obok siebie tworząc wspólnie z innymi narodowościami barwny koloryt zwany Rzeczypospolitą, gdzie Żydzi mieli takie same prawa i obowiązki jak i inni współobywatele, a wielu z nich zapisało się chlubnie w historii Polski walcząc we wszystkich powstaniach zbrojnych, mających na celu odzyskanie niepodległości wspólnej Ojczyzny, ginąc na polach bitew, zsyłkach i Katyniu.

W te dobrosąsiedzkie stosunki wtrąciły się dwa zaprzyjaźnione ze sobą - i w gruncie rzeczy pokrewne - systemy totalitarne Niemiec i Rosji Sowieckiej. O ile jednak zbrodnie hitleryzmu są publicznie szeroko znane to mordy sowietów na Żydach-komunistach szukających schronienia w Moskwie przed represjami brunatnego terroru, okryte są rąbkiem tajemnicy i spychane w zapomnienie.

W tym kontekście nie wydaje mi się dziwną natychmiastowa reakcja Aleksandra Kwaśniewskiego ochoczo podkreślającego swą gotowość do przeproszenia Żydów za dokonany przez hitlerowców mord w Jedwabnym, i to bez względu na wyniki prac dochodzeniowych w tej sprawie. Jedynym wytłumaczeniem takiego zachowania jest chęć zatuszowania wybryków jego macierzystej PZPR odpowiedzialnej za pogrom Żydów w Kielcach itp. oraz czystki na tle rasowym, jakie przeprowadziła ta organizacja w roku 1968, zmuszając wielu obywateli polskich pochodzenia żydowskiego do opuszczenia wspólnej ojczyzny. Przeprosiny takie – w imieniu własnym i towarzyszy partyjnych – nie powinny pominąć także kwestii powstania ogromnych fortun funkcjonariuszy UB i SB, zajmujących się przez długie lata intratnym handlem nieruchomościami zagrabionymi polskim Żydom na skutek fałszowania aktów własności po roku 1945 i 1968.

Ponieważ jednak władze Israela niezbyt się kwapią do przyjmowania takowych przeprosin naszego prezydenta, proponowałbym Aleksandrowi Kwaśniewskiemu dokonanie tego aktu skruchy na miejscu, w Polsce, powołując w mającej swoistą praktykę Magdalence kolejną rundę Okrągłego Stołu, przy którym mógłby zasiąść wraz z Adamem Michnikiem i po bratersku, jak rodak z rodakiem, jak agent z agentem wymienić się przeprosinami. W błysku fleszów i przy warkocie kamer, PZPR w osobie Aleksandra Kwaśniewskiego przeprosi za wszystkie przestępstwa i grabieże, jakie popełniła wobec naszych współobywateli pochodzenia żydowskiego, a Adam Michnik przeprosi za wszystkie zbrodnie popełnione przez żydowskich funkcjonariuszy UB - w tym przez ukrywającego się pod zmienionym nazwiskiem w Szwecji własnego brata Stefana - na żołnierzach Armii Krajowej, NSZ, WiN i innych patriotach walczących o niepodległość Polski. Jeżeli zaś pan prezydent poruszy niewyjaśnioną dotychczas we wszystkich szczegółach sprawę Jedwabnego to redaktor Gazety Wyborczej będzie musiał dodatkowo przeprosić za wymordowanie przez żydowski oddział partyzancki Jakuba Prennera i Szmula Kaplińskiego, w kwietniu 1944 roku, mieszkańców polskiej wsi Koniuchy na Nowogródczyźnie.

Innego scenariusza jakichkolwiek przeprosin być nie może.

Jako uzupełnienie powyższej wypowiedzi zamieszczam nadesłany mi z Kanady materiał o zbrodni we wsi Koniuchy: