W pewien listopadowy wieczór zostałam zaproszona do studia pierwszego programu Polskiego Radia. Spotkanie dotyczyło książek, a konkretnie literatury dla dzieci. Na spotkanie, oprócz mnie i prowadzącej Anny Popek przybyły jeszcze dwie osoby, jakiś redaktor - radiowiec, który bał się własnego cienia i podobno prof. Uniwersytetu Warszawskiego - niejaki Grzegorz Leszczyński. Przedstawiono nas sobie, no i dobrze, bo gdyby nie to, że mnie uprzedzono, iż to profesor, to nigdy z jego wypowiedzi bym się tego nie domyśliła. Panowie - ponoć wybitni specjaliści od literatury dziecięcej, jak mnie zapewniała Anna Popek - pletli banialuki. W ich mniemaniu książki dla dzieci powinny albo straszyć, albo rozśmieszać, bowiem współczesny świat nie uznaje już innych form rozrywki. Słuchając tych panów zastanawiałam się gdzie w tym wszystkim jest miejsce na dydaktyczną stronę literatury? Ponieważ nie ja byłam gospodynią spotkania, więc się nie wtrącałam. Jednak, gdy usłyszałam, że horrory są jedyną formą, którą należy dzieciom aplikować, zwróciłam panom uwagę, że już bracia Grimm udowodnili, że na horrorach, krwi i przemocy można wychować pokolenie… hitlerowców. No bo niby kto uczył serca wyrywać, obcinać pięty, kto pierwszy uczył wsadzać ludzi do pieca – co nieco później rozkwitło w praktyce, w krematoryjnych piecach! To przecież niemieckie baśnie w dzieciństwie kształtowały przyszłych hitlerowców!! Pan Leszczyński, pono profesor, przerwał mi nieładnie i z pasją bronił literatury, która wychowała faszystów…

Ponad 2000 lat minęło od czasu, gdy to ukuto programowe stwierdzenie: „sztuka powinna krzewić dobro, a wypalać zło.” Przez następne stulecia, na tej bazie rodziła się wielka sztuka – wielkie malarstwo, wielka muzyka i literatura. Dziś postmodernistyczne „mądrale” z Uniwersytetu Warszawskiego dokonały odkrycia – postawiły problem do góry nogami, i uczą zapałem, że należy „krzewić zło, a wypalać dobro”??! Niech im tę głupotę Pan Bóg wybaczy! Pan Leszczyński, na pierwszy rzut oka jawił mi się Europejczykiem, wolnomyślicielem, takim bardziej ze Światłogrodu, ale już po kilku kolejnych zdaniach doszłam do wniosku, że to zwykły nieudacznik, który samodzielnie niczego stworzyć nie potrafi, więc żeruje na literaturze, a żeby było bezpieczniej - dziecięcej. Naprawdę wpadłam w zachwyt gdy na mnie pokrzykiwał cienkim belcantem : ” - kobieta mnie pokonała, kobieta mnie pokonała! Już do końca audycji więcej się nie odezwę!!!” Nie wiem o co mu chodziło, ale chyba dopiął swego, bo towarzyszący mu pan redaktor-radiowiec błagał go, żeby się nie wycofywał z dyskusji, a prowadząca spotkanie Anna Popek mało mu noska nie wytarła, bo profesorska „dzidzia” miała taką nadąsaną buzię! Mój, Boże… nie dość, że histeryk o najgorszych manierach, wrzeszczący i nie dający dojść do słowa, to jeszcze kryptoantyfeminista… Jak to nigdy nie wiadomo co w człowieku drzemie… Rozmowa trwała, oni swoje, ja swoje. Panowie twierdzili, że Konopnicka to ramota i już nie może być lekturą dla dzieci, ja twierdziłam, że nieśmiertelny i atrakcyjny nadal jest Makuszyński. Panowie specjaliści mówili, że w doborze książek należy się kierować okładką i nagrodami, jakie te książki otrzymały, ja posłużyłam się przykładem nagrodzonej Masłowskiej, która jest dowodem na to, że nagrody o niczym nie świadczą, a na pewno o niczym dobrym! I tak nasza rozmowa wyglądała – „dziad swoje, baba swoje”!

Wydawałoby się, że cała ta sprawa niewarta jest publikacji… gdyby nie fakt, że tu chodzi o dzieci, o najmłodszą część naszego narodu. Dzieciom już od najwcześniejszych lat serwuje się diabelską papkę: zło, brutalność i grzech… W ten sposób wychować można kryminalistów, i tu przypuszczam, że o to właśnie chodzi?... Sprawa ta najwidoczniej jest wielkiej wagi skoro zajęli się nią „wybitni specjaliści”?! Dobrze, że tylko tacy „wybitni”! Mam nadzieję, że Uniwersytet Warszawski zastanowi się nad doborem i selekcją swoich naukowców, bo tacy jak wymieniony prof. Grzegorz Leszczyński, chluby uniwersytetowi nie przynoszą!