Stało się to, co się stało i od tej pory mamy już zupełnie inne obyczaje polityczne, zwane dziś elegancko „standardami”. Poziom dyskusji i jej jakość stale się obniża. Do dna (DNA?) jest jej jeszcze wprawdzie daleko, ale już jesteśmy zanurzeni w obyczajowej kloace po szyję i można domniemywać, że od tej pory może być tylko gorzej. A przecież sprawa nie jest nowa, tak samo, jak seks nie jest nowym czynnikiem w polityce. Wprost przeciwnie – odkąd istnieje polityka, od tak dawna jest ona związana z intymną (przynajmniej do niedawna) sferą życia człowieka.

Na początku lat 90-tych XX wieku, czyli zaledwie kilkanaście lat temu, podobna afera wstrząsnęła polskim parlamentem. Jej główną „bohaterką” była niejaka Anastazja Potocka (Marzena Domaros), która lekko dała się wynająć niejasnym do dziś siłom do kompromitowania wybrańców narodu. Zostało to jednak potraktowane jako sprawa obyczajowa a nie polityczna i większych skutków dla parterów jej miłosnych uniesień nie miało. Opisała to w swych wspomnieniach - „Erotycznych immunitetach”, w których (prawdziwie lub nie) – omówiła pewne cechy charakteru poszczególnych posłów i senatorów, ich zdolności erotyczne (lub ich brak) a nawet podała takie szczegóły, jak komu brzydko pachnie z buzi (np. posłowi Stefanowi Niesiołowskiemu). Nikomu jednak nie przyszło wówczas do głowy, aby to w jakikolwiek sposób sprawdzać, bo i ponoć molestowania jej osoby nie było. Nie doszło więc do ingerencji prokuratury, pobierania próbek do badań DNA czy okazywania cech anatomicznych przed prokuratorem...

Wszechstronne „pracownice domowe”

Dziś co najmniej dziwi nas moralizowanie posłów SLD, rzekomo głęboko oburzonych wyczynami swych kolegów (a do niedawna przecież przyjaciół) z Samoobrony. Bo to brzmi tak, jakby kocioł garnkowi przyganiał. Przecież to ta partia (pod poprzednią jeszcze nazwą: Polska Partia Robotnicza – Polska Zjednoczona Partia Robotnicza) od 1944 roku systematycznie rozbudowywała system swych przywilejów, do których należało m.in. instrumentalne traktowanie kobiet. Co prawda, mało wiemy o tym aspekcie panowania komunizmu w Polsce (może z powodu szczupłości bazy faktograficznej w postaci dokumentów, wspomnień i relacji a może z powodu niezrozumiałej niechęci badaczy do poruszania tego wątku), ale co do istoty sprawy wątpliwości nie ma. Komuniści od początku swego panowania głosili wprawdzie wzniosłe hasła, dotyczące także praw kobiet i konieczności ich zrównania z mężczyznami, ale to była fasada, za którą kryło się coś zupełnie innego.

W kwartalniku „Glaukopis” (nr I/2003) opublikowany został ciekawy dokument. Jest to „Notatka dla Biura Politycznego KC PZPR w sprawie ograniczenia przywilejów materialnych dla działaczy państwowych, partyjnych, związkowych i wojskowych”, sporządzona 15 X 1956 roku przez tow. tow. Irenę Strzelecką i Stanisława Kubiczka – funkcjonariuszy KC PZPR. Wynika z niej, że istniał wówczas „legalny”, szeroko rozpowszechniony zwyczaj zatrudniania na etatach państwowych kobiet, które świadczyły usługi seksualne swym mocodawcom. Ale nie to było przedmiotem ostrej krytyki, lecz fakt, że owe „pracownice” często zmieniały swych pryncypałów, czyli towarzysze po prostu... wymieniali się nimi, aby rozszerzać wachlarz świadczonych im usług. W konkluzji towarzysze pisali do członków Biura Politycznego, aby „zlikwidować prawo utrzymywania pracownic domowych na etatach resortów, Urzędu Rady Ministrów i Prezydiów Rad Narodowych. Przywilej ten w zestawieniu z praktyką częstego zmieniania się pracownic domowych jest szczególnie demoralizujący. W tym celu zmniejszyć przyznane etaty sprzątaczek dla Resortów i Urzędu Rady Ministrów, na których utrzymywane są pracownice domowe”.

Warto zwrócić uwagę, że nie było tu postulatu likwidacji tego ohydnego procederu, lecz tylko jego ograniczenia, czyli bardziej starannego ukrycia przed oczami postronnych. A dlaczego? Bo Biuro Polityczne też kultywowało tę sferę rozrywki, w dodatku poszczególni członkowie najwyższego rangą gremium partii komunistycznej korzystali z usług tej samej „damy”.

„Kochanka Biura Politycznego”

Nieco pikantnych szczegółów na ten temat ujawnił swego czasu były rzecznik rządu gen. Wojciecha Jaruzelskiego - Jerzy Urban, czyli człowiek akurat w tym zakresie dobrze poinformowany. W swych wspomnieniach „Jaja kobyły” z 1992 roku napisał: „W dawnej epoce, w której władza była czymś groźnym, tajemniczym, wyodrębnionym i wszechmocnym, istniał typ kobiet zafascynowanych władzą i ludźmi ją sprawującymi. W szczególności dotyczyło to stalinizmu. Były takie hetery rządowe, np. o Wilhelminie Skulskiej mówiono – „kochanka Biura Politycznego”.”

Jej to – jako Wilhelminie Skulskiej-Kruczkowskiej, poświęcił bardzo ciepłe wspomnienie na łamach „Gazety Wyborczej” Stefan Bratkowski, pisząc m.in., że w 1956 roku „demonstracyjnie” opuściła redakcję „Trybuny Ludu”, która jakoby nie chciała zaakceptować „konieczności zmian”. Jak to bywa z tego typu wspomnieniami, b. towarzysz Stefan Bratkowski raczył nie zauważyć, cóż to ona robiła w tej gadzinówce do 1956 roku i czy brak zmian jej wówczas nie przeszkadzał. Później była placówka zagraniczna (co w opisie tow. Bratkowskiego kojarzy się wprost z... karą!). a jeszcze później, bo w latach 70-tych „córki pp. Kruczkowskich związały się z Komitetem Obrony Robotników, ofiarne i dzielne”, teraz zaś są dziennikarkami „Gazety Wyborczej”, która jako pierwsza wyciągnęła na światło dzienne erotyczne ekscesy funkcjonariuszy Samoobrony. Historia w ten sposób zatoczyła jakieś pokraczne koło.

Jest jednak coś, co odróżnia Samoobronę od PZPR, albowiem w partii komunistycznej owe „damy” zatrudniane były na etatach sprzątaczek, aby się zbytnio nie wyróżniały. W partii populistycznej, jaką jest Samoobrona, „damy” otrzymywały (jeśli to w ogóle jest prawda, bo afera jest rozwojowa i te wątki podlegają dopiero sprawdzaniu) posady dyrektorskie, płatne członkostwo w zarządach spółek i miejsca na listach wyborczych do samorządów.

„Klepacz damskich tyłków”

Trzeba tu też przypomnieć, że SLD również ma na swym koncie erotyczne wyczyny posła obdarzonego nadzwyczaj wybujałym temperamentem (on sam określił swe skłonności jako „południowe”, co można kojarzyć z impulsywnością ludzi z Bliskiego Wschodu). Chodzi oczywiście o towarzysza Tadeusza Iwińskiego, który z racji uwiecznienia swych publicznych wyczynów na taśmie filmowej uzyskał przydomek „klepacza damskich tyłków”. Nie jest to przydomek zbytnio chwalebny, ale jakoś obecność tego osobnika w niczym nie przeszkadza działaczkom ruchów feministycznych i tym podobnych, zwierających szyki pod szyldem SLD. Może coś jest takiego w owym „klepaniu”, co ich zbytnio nie odstrasza?

A czyż jego pryncypał, zapewniający mu systematyczną ochronę (wszak tow. Iwiński żadnych konsekwencji nie poniósł, choć skandal miał charakter międzynarodowy), czyli towarzysz Leszek Miller, był na jego tle i jemu podobnych – szczególnie cnotliwy i opanowany? Przecież i on nie mógł się oprzeć erotycznym podtekstom, gdy publicznie chwalił „kształtną pierś” tow. Aleksandry Jakubowskiej. Pozostańmy w sferze domysłów, że był to niewinny seksizm, bo i tej sprawy nikt bliżej badać nie chciał.

Samoobrona nie jest partią, której działaczy można posądzać o szczególną ogładę i szarmanckość wobec kobiet. Jacy działacze, tacy Romeowie. O ich poziomie świadczy między innymi wypowiedź posła Filipka, który – jakby wyskoczył z przysłowiowych konopi – na konferencji prasowej oświadczył głośno i wyraźnie, że z panią, która zarzuciła mu molestowanie, to on by przedłużać gatunku ludzkiego nawet na bezludnej wyspie nie chciał. Cóż, jak na razie wiemy tyle, że to ta pani jakoby nie życzyła sobie ulegać powabom mężczyzn z Samoobrony. I trudno jej się dziwić.

W tym wszystkim szczególna jest rola partii dominującej w koalicji rządowej, czyli PiS. Premier Jarosław Kaczyński zagroził, że wyrzuci z rządu Andrzeja Leppera, jeśli potwierdzą się wobec niego zarzuty molestowania (bo takie publicznie padły).
Można ze spokojnym sumieniem wskazać na prominentnych polityków PiS, których życie obyczajowe wychodzi znacznie poza ogólnie przyjęte standardy. Ale akurat ich „Gazeta Wyborcza” za to nie ruszała i nie piętnowała. Mamy więc do czynienia z pewną grą, w której erotyka jest tylko pretekstem.

Teraz mamy sytuację dużo bardziej poważną – Aneta K., po ujawnieniu wyników badań DNA jej córeczki i posła Stanisława Łyżwińskiego, które jednoznacznie wykluczyły jego ojcostwo, wskazuje wprost, że w takim razie ojcem może być wicepremier Lepper. A przecież kilka dni wcześniej solennie zapewniała dziennikarzy, że jest pewna swego, bo „w tym czasie” współżyła fizycznie wyłącznie z Łyżwińskim. Jej komentarz był jednoznaczny: „jak mogłam się tak bardzo pomylić”. Problem polega na tym, że w ten sposób może ona prawie w nieskończoność wskazywać domniemanych ojców swej córeczki, konstruując „listę Anety K”.

Na kogo wypadnie – na tego bęc? Ale to przecież nie zabawa, tylko sprawa bardzo poważna. Tyle, że rzecz dotyczy sfery obyczajowej a nie politycznej. Czy na przykład redaktor naczelny „Gazety Wyborczej” prowadzi tak ascetyczne życie erotyczne, że na swych łamach może usiłować rozbić koalicję rządową pod zarzutami seksualnego molestowania? I czym tak naprawdę jest ta kategoria – czy każda „propozycja” (na przykład sprzed kilku lat, bo z tym mamy do czynienia) kwalifikuje się do postępowania prokuratorskiego, które może obalić rząd? I jakie muszą być dowody, aby rzecz uznać za całkowicie wiarygodną? Aneta K. wiarygodna nie jest, co nie zmienia faktu, że inne oskarżenia pod adresem działaczy Samoobrony nie są prawdziwe.

** ** **