| ||||
|
|
Iwo Cyprian Pogonowski Terror Żydów przeciwko Żydom Część pierwsza: Pogrom Kielecki Obecnie w obliczu żądania od Polski 65 miliardów dolarów, przez żydowski ruch roszczeniowy, warto przypomnieć zdarzenia z okresu powojennego, za pomocą których Naród Polski jest jakoby „pociągany do odpowiedzialności” wobec opinii publicznej świata. Pierwszy wielki akt masowego napędzania Żydów do Palestyny, za pomocą terroru, w kilkunastu pogromach, odbył się w krajach satelickich w latach 1945-1947, pod kierunkiem sowieckiego aparatu terroru i przy współudziale syjonistycznych bojówek. Do tych zbrodniczych akcji stosowano takie służby jak „kompanie zaporowe,” które były podporządkowane sowieckiej organizacji „śmierć szpiegom” (smersz) a w polskiej wersji służbie „informacji wojskowej,” głównie obsadzonej przez Żydów. W wyniku pogromów we wszystkich państwach satelickich, Sowieci wówczas przepuścili przez „Żelazną Kurtynę” 711,000 uciekinierów żydowskich. Wśród 711,000 uciekinierów przerażonych pogromami inscenizowanymi przez NKVD z pomocą syjonistów w latach 1945-1947, tylko 232,000 faktycznie dotarło do Palestyny (reszta Żydów wolała wyjazd do USA lub pozostanie we Francji). Sowiecki aparat terroru wysłał do Palestyny żydowskich weteranów z wojny w Europie i dostarczył im za darmo broń wyprodukowaną w Czechosłowacji. W marcu 1947 roku, z ramienia Sowietów, Andrei Gromyko, złożył pierwszy wniosek w ONZ z żądaniem podziału Palestyny i uznaniu tam państwa Izrael. Podział Palestyny według planu ONZ był zatwierdzony w listopadzie 1947 roku, a w dniu 14go maja, 1948 roku oficjalnie powstało państwo Izrael. Wówczas nastąpił drugi akt masowego napędzania 547,000 Żydów do Palestyny, tym razem z krajów Bliskiego Wschodu, za pomocą kilkunastu pogromów dokonywanych przez bojówki syjonistyczne, głównie w latach 1950-1951. Żydzi zabijali Żydów, żeby stworzyć państwo Izrael, według Naeim’a Giladi’iego, autora książki: “Skandale Ben-Gurion’a: Jak Haganah i Mossad Zabijało Żydów” (“Ben-Gurion’s Scandals: How The Haganah and Mossad Eliminated Jews,” Dandelion Books, LLC, Tempe Arizona, 2nd expanded edition 2003). Giladi naprzód napisał tę książkę po hebrajsku potem po arabsku, która to wersja została przetłumaczona na język angielski. Po przyjeździe do USA, Giladi potwierdził, że był uczestnikiem i naocznym świadkiem syjonistycznych bombardowań Żydów w Iraku, jak również był świadkiem odrzucania przez Izrael ofert pokoju Arabów. Tak więc Giladi był świadkiem morderczych ataków przeciwko Żydom przez Żydów w walce o stworzenie przez syjonistów państwa Izrael. Decyzja Stalina żeby wykorzystać ambicje syjonistów i doprowadzić do konfliktu o ziemię zaludnioną przez Arabów między Żydami i Arabami stwarzała możliwość, po Drugiej Wojnie Światowej, uzależnienia Arabów od dostaw broni i poparcia politycznego Związku Sowieckiego, przeciwko USA, rywalowi Sowietów, państwu potrzebującemu ropy naftowej z Bliskiego Wschodu. Stalin mógł neutralizować wpływy Żydów w liberalnych demokracjach zachodnich, używając jako zakładników, masy Żydów zamieszkałe na terenie sowieckiego imperium. Tak więc Sowieci przepuścili przez Żelazną Kurtynę 711,000 uciekinierów żydowskich z krajów satelickich w latach 1945-1947 w celu ich osadnictwa w Palestynie. Syjoniści ogłaszali tę migracje jako „Briha” – ucieczka Żydów z Europy. Niektórzy myśleli że miał być to koniec europejskiej fazy historii Żydów. Jednak jak wyżej wspomniano, zamiast jechać do Palestyny większość żydowskich uciekinierów wolała pojechać do USA lub zostać we Francji. Piętnaście innych pogromów w państwach satelickich, dwa z nich w Bratysławie i w cztery w Budapeszcie, nie były omawiane w mediach światowych, lub były wspomniane tak, że nie przetrwały one w pamięci publicznej ani w Polsce ani w innych krajach. Prasa i media światowe miały udostępnione jedynie szczegóły pogromu w Kielcach, 4go lipca, 1946, w wersji propagandy sowieckiej. Tymczasem grupy uciekinierów żydowskich zorganizowane przez syjonistów przekraczały polską granice w Szczecinie lub w Kłodzku. Sowiecki aparat terroru w Kielcach postawił przed sądem dziewięciu Polaków, którzy po torturach podpisali przyznanie się do winy, poczem wkrótce zostali straceni. Później ich rodziny udowodniły, że żaden z zabitych skazańców nie był obecny w Kielcach w dniu 4go lipca 1946 roku w czasie pogromu. Biskup kielecki, ksiądz Czesław Kaczmarek, był torturowany przez 40 godzin w czasie których stracił 19 zębów, nim żydowscy oficerowie aparatu terroru, wymusili na nim podpis pod obciążającym go zeznaniem. Przesłuchanie i tortury księdza biskupa Kaczmarka odbyły się pod nadzorem pułkownika Józefa Goldberga Różańskiego, dyrektora w ministerstwie bezpieczeństwa państwowego (MBP). Goldberg Różański zagroził na piśmie księdzu biskupowi, żeby nie szukał sprawiedliwości na drodze prawnej. Epizod ten opisał częściowo ksiądz dr. Roman Dzwonkowski, w Naszym Dzienniku z 20- 21 maja, 2006, Nr . 117m (2527) Wszystko to działo się w czasie lat terroru Jakuba Bermana, przedstawiciela Moskwy w Polsce okupowanej i kontrolowanej przez Sowiety. Według Stefana Korbońskiego (byłego szefa wojskowych i cywilnych akcji ruchu oporu w Polsce) Naród Polski żył przez pierwsze dziesięć lat po Drugiej Wojnie Światowej pod żydowskim terrorem kontrolowanym przez Moskwę. Pisze on o tym w jego książce “Poles and Jews in World War II.” Stefan Korbonski był odznaczony za ratowanie Żydów w Yad Vashem. Naeim Giladi wspomina że 28 maja, 1948 zostały stworzone izraelskie siły zbrojne z Haganah (“the defense”) i Irgun Zwei Leumi („Narodowa Organizacja Wojskowa”). Siły te liczyły 60,000 żołnierzy i oficerów doświadczonych na wojnie w Europie. Siły te okupowały więcej terenów niż Żydzi mogli zaludnić, jednocześnie podbój i konfiskata ziem arabskich wywołał opór Arabów przeciwko żydowskim najeźdźcom. Część druga: Pogromy na Bliskim Wschodzie Drugi akt masowego napędzania Żydów do Palestyny odbył się na Bliskim Wschodzie i był dalszym ciągiem dramatu, który odbył się w krajach satelickich w latach 1945-1947, kiedy 711,000 Żydów było wypędzone z miejsc zamieszkania i przepuszczone przez Żelazną Kurtynę przez Sowiety. Druga fala pogromów, tym razem bez NKWD, była dokonana już tylko przez bojówki syjonistyczne i spowodowała ona wygnanie 547,000 Żydów z krajów Bliskiego Wschodu. W sumie akcja masowych i brutalnych przesiedleń objęła ponad milion dwieście tysięcy Żydów w latach 1945-1951. Ważnym świadkiem historii zdarzeń tych na Bliskim Wschodzie jest Naeim Giladi. Naeim Giladi, Żyd urodzony w Bagdadzie, autor książki: “Skandale Ben-Gurion’a: Jak Haganah i Mossad Zabijało Żydów,” (“Ben-Gurion’s Scandals: How The Haganah and Mossad Eliminated Jews,” miał 12 lat, kiedy 1go czerwca, 1941 roku w czasie rozruchów sprowokowanych przez Brytyjskie wojska kolonialne w Bagdadzie, zginęło kilkaset miejscowych Żydów. Już w 1921 roku, Amir Faisal, został marionetkowym królem Iraku i wyznaczył pro-brytyjskich Żydów, na ważne stanowiska włącznie z ministrem ekonomii. Już wtedy syjoniści powodowali kłótnie między Żydami i Arabami z powodu brytyjskiego poparcia dla t.zw. “Balfour Declaration.” Brytyjczycy proklamowali w Palestynie t.zw. “Jewish Homeland” („Ojczyznę Żydów”) w zamian za pomoc syjonistów w doprowadzeniu do udziału USA w Pierwszej Wojnie Światowej. „Deklaracja Balfour’a” była zawarta w liście z 2go listopada, 1917, napisanym przez brytyjskiego ministra spraw zagranicznych, Arthur’a Balfour’a, zaadresowanym do szefa syjonistów w W. Brytańji, lorda Walter’a Rothschild’a (zobacz: John Cornelius: “The Hidden History of the Balfour Declaration.” „Tajna Hisroria Deklaracji Balfour’a). W rezultacie Deklaracji Balfour’a powstała nowa nienawiść, której wcześniej nie było, między Żydami i Arabami. Brytyjskie poparcie dla syjonistów oraz Brytyjskie traktowanie Iraku jako państwo fasadowe, przez nich manipulowane, głęboko obrażało Arabów i wywoływało chęć zemsty na syjonistach. Brytyjczycy okupowali miasto Basra w Iraku, 12go kwietnia, 1941 i oznajmili że miejscowi Żydzi zadeklarowali posłuszeństwo i wierność Brytyjczykom. Komunikat ten miał na celu wywołanie rozruchów, które posłużyły jako pretekst do okupacji i rabunku Bagdadu przez wojska brytyjskie, które weszły do miasta 30 go, kwietnia 1941. Propagandowe pogłoski, że Żydzi z Palestyny walczą po stronie Brytyjczyków przeciwko Arabom, w okolicy miasta Fellujah, w Iraku, spowodowały 2go czerwca atak na dzielnicę żydowską w Bagdadzie, gdzie zniszczono 1300 sklepów i 1000 domów. Brytyjskie oddziały Gurkha zabiły około 500 Żydów na ulicach Bagdadu, jako część brytyjskiej pacyfikacji Iraku. Jednocześnie syjoniści zorganizowali tajne komórki w Iraku. Wiadomości o podbojach syjonistycznych w Palestynie i o żydowskich masakrach Arabów, takich jak we wiosce Deir Yassin, wzmocniły anty-brytyjski ruch oporu w Iraku. W styczniu 1948 wybuchły rozruchy przeciwko Brytyjczykom w Iraku. Kiedy Izrael ogłosił niepodległość, Irakijczycy zamknęli rurociąg naftowy połączony z rafinerią w Haifie. Jako syjonista, Naeim Giladi został uwięziony w więzieniu Abu-Gharib aż do ucieczki we wrześniu 1949. Syjonistyczne akty terroru zaczęły się sześć miesięcy później. Bomba eksplodowała 19go marca, 1950, w “American Cultural Center and Library” bibliotece uczęszczanej przez Żydów w Bagdadzie, bez strat w ludziach. Druga bomba była wrzucona do restauracji El-Dar El-Bida Café, 8go kwietnia, 1950, gdzie Żydzi święcili Passover. Cztery osoby były ranne. Ulotki syjonistyczne nawoływały Żydów do natychmiastowego opuszczenia Iraku. Żydzi nie posiadający nieruchomości zatłoczyli biura emigracyjne, zrzekali się obywatelstwa w Iraku i składali podania o pozwolenie na wyjazd do Izraela. Żydowska firma samochodowa Beit-Lawi Automobile Company była uszkodzona granatem 10go maja, 1950, bez poranienia kogokolwiek. Granat wybuchnął nieszkodliwie 3go czerwca, 1950 w żydowskiej dzielnicy El-Batawin. Równocześnie syjoniści posłali telegramy do Izraela w sprawie podniesienia kwoty na przyjazd większej ilości Żydów. Następny żydowski budynek był uszkodzony bombą (bez strat w ludziach) przy ulicy El-Rasjid. Trzech Żydów zginęło 14go stycznia, 1951, kiedy granat uszkodził przewody wysokiego napięcia przez synagogą Masouda Shem-Tov. Wówczas exodus dzienny osiągnął 600 do 700 Żydów. W przeciwieństwie do propagandy syjonistycznej, Giladi pisze: ”Straszną prawdą jest, że granaty które zabijały i okaleczały irakijskich Żydów i niszczyły ich majątki były rzucane przez Żydów.” Ulotki syjonistyczne drukowane nielegalnie w Iraku przez Żydów 16go Marca, 1950 i 8go kwietnia, 1950 wzywały Żydów do natychmiastowego wyjazdu z Iraku do Izraela. Wilbur Crane Eveland, agent CIA napisał w 1988 roku: “W celu tworzenia obrazu jakoby anty-amerykańskich Irakijczyków, oraz w celu terroryzowania Żydów w Iraku, syjoniści podkładali bomby w bibliotece amerykańskiej i w synagogach, poczem rozrzucano ulotki nawołujące Żydów do ucieczki do Izraela... Miejscowa policja w Iraku udowodniła ambasadzie amerykańskiej, że bombardowanie synagog i bibliotek, jak również anty-żydowskie i anty-amerykańskie ulotki, były dziełem podziemia syjonistycznego w Iraku. Niestety media światowe podawały raporty, że terroryści arabscy spowodowali ucieczkę Żydów z Iraku, których to uciekinierów syjoniści niby ratowali, a naprawdę syjoniści powiększali, za pomocą uciekinierów, ilość Żydów w Izraelu.” (Wilbur Crane Eveland, “Ropes of Sand: America’s Failure in the Middle East,: N.Y. Norton, 1980, pp 48-49). Dobrze udokumentowana książka Naeim Giladi, Żyda urodzonego w Bagdadzie, opisuje i udokumentowuje szczegóły zawarte w tytule jego książki: “Skandale Ben-Gurion’a: Jak Haganah i Mossad Zabijało Żydów.” Tak więc w cztery lata po zainscenizowaniu pogromu kieleckiego przez sowiecki aparat terroru przy pomocy syjonistów ten sam program syjoniści kontynuowali w krajach Bliskiego Wschodu. www.pogonowski.com | |||
