Powód napaści? Muzułmanka z wioski Dair Jarir – panna Hiyam Ajaj, lat 23, zakochała się w swym szefie – Mehdim Khouriyye’im – chrześcijaninie, właścicielu pracowni krawieckiej w Taybeh. Para utrzymywała potajemne stosunki przez dwa lata i - w marcu 2005 roku – dziewczyna zaszła w ciążę. Kiedy członkowie jej rodziny dowiedzieli się o tym, zamordowali ją. Zbrodnia ta wydarzyła się około 1 września. Nie usatysfakcjonowani tym „zabójstwem dla ratowania honoru” – jako że prawo islamskie surowo zabrania nie- muzułmańskim mężczyznom utrzymywania stosunków seksualnych z muzułmankami – mężczyźni z Ajaj poszukali zemsty na Khouriyye’ im i jego rodzinie.

Dwa dni później napadli na Taybeh. Mieszkańcy Ajaj i ich przyjaciele włamywali się do domów kradnąc meble, biżuterię i domowe urządzenia elektryczne. Wrzucali „koktajle Mołotowa” do niektórych z nich, a na inne wylewali benzynę i podpalali. Co najmniej 16 domów chrześcijan zostało spalonych i zdewastowanych. Ofiarą napadu padło też kilka sklepów, gospodarstwo rolne i stacja benzynowa. Napastnicy niszczyli samochody, rabowali co popadnie i sprofanowali figurę Niepokalanej.

„To przypominało wojnę” – powiedział reporterowi Jerusalem Post jeden z mieszkańców Taybeh. Minęło wiele godzin, zanim na miejsce dotarła policja i straż pożarna Autonomii Palestyńskiej. Piętnastka muzułmańskich napastników spędziła tylko kilka godzin w areszcie, a potem zostali wypuszczeni do domu. Ale Arabska Palestyńska Policja aresztowała chrześcijanina Khouriyye’go i przetrzymywała go w więzieniu, gdzie – jak zeznała jego rodzina – często go bito.

Kuzyn poszkodowanego – Suleiman Khouriyye – pokazuje na spalony dom i mówi: „Zrobili to dlatego, że jesteśmy chrześcijanami. Dlatego, że jesteśmy od nich słabsi”. Khouriyye’owie i inni wspominają o tym, że napastnicy krzyczeli „Allahu Akhbar”(„Allach jest wielki!”) i wznosili anty-chrześcijańskie okrzyki: „Spalić niewiernych, spalić Krzyżowców!”. Odpowiadając na zarzuty, nie poczuwający się do winy kuzyn Hiyama Ajaja odpowiada: „Spaliliśmy ich domy, gdyż okryli hańbą naszą rodzinę, a nie dlatego, że są chrześcijanami”.

Ale ta napaść jest częścią większej całości. Zdaniem Katolickiego Kustosza Ziemi Świętej – Pierbattisty Pizzaballego – w latach 2000 – 2005, tylko w rejonie Betlejem chrześcijanie doznali 93 aktów przemocy. W najgorszym przypadku, który wydarzył się w roku 2002, muzułmanie zamordowali dwie siostry Amre (17 i 19 letnią), które nazwali prostytutkami. Oględziny pośmiertne wykazały jednak, że obie nastolatki były dziewicami, a na ich sromie były ślady tortur.

„Prawie codziennie – powtarzam, prawie co dnia – nasze społeczności są szykanowane przez islamskich ekstremistów z tych stron” – mówi pan Pizzaballa. „I nie członkowie Hamasu, czy Islamskiego Dżihadu, lecz przedstawiciele Autonomii Palestyńskiej są sprawcami...” Poza islamistami, działa tam „muzułmańska mafia ziemska”. Z udziałem władz Autonomii, mafia grozi chrześcijańskim posiadaczom ziemi i właścicielom domów - i często udaje się mafii zmusić ich do opuszczenia ziemi i nieruchomości.

Kampania prześladowań odnosi sukcesy. Podczas gdy w Izraelu ludność chrześcijańska liczebnie rośnie, w Autonomii Palestyńskiej – gwałtownie maleje. Betlejem i Nazaret – historyczne miasta chrześcijańskie, które przetrwały dwa tysiąclecia – są już prawie całkowicie muzułmańskie. W roku 1922 chrześcijanie przewyższali swą liczbą muzułmanów w Jerozolimie. Dziś ludność chrześcijańska stanowi zaledwie 2 procent mieszkańców tego miasta.

„Czy w kolebce chrześcijaństwa życie religijne zostanie zredukowane do pustych kościołów i hierarchii bez kongregacji i bez wiernych?” – pyta Daphne Tsimhoni w czasopiśmie Middle East Quarterly.

Trudno dzisiaj przewidzieć, co mogłoby zapobiec przekształceniu się palestyńskich chrześcijan w „społeczeństwo duchów”.

Jednym ze sposobów ratunku mogłoby być włączenie się głównych kościołów protestanckich do protestów przeciwko szykanowaniu i wypędzaniu palestyńskich chrześcijan przez muzułmanów. Jak dotąd jednak kościoły Episkopalny, Ewangelicki-Luterański, Metodystów oraz Zjednoczony Kościół Chrystusowy ignorują ten problem. Zamiast nim się zająć, wylewają swoje moralne oburzenie na izraelskich sąsiadów Autonomii i wycofują inwestycje z Izraela. Mają obsesję na punkcie Izraela, lecz milczą o losie chrześcijaństwa umierającego w swej kolebce. Ciekawe, co jeszcze mogłoby ich obudzić?