Oficjalne obchody 25-lecia wydarzeń sierpniowych i powstania NSZZ „Solidarność” przekształcono w farsę. Zorganizowano posiedzenie Zgromadzenia Narodowego pod przewodnictwem postkomunisty marszałka Włodzimierza Cimoszewicza (był członkiem PZPR w latach 70-tych i 80-tych). W posiedzeniu uczestniczył także Longin Pastusiak, który w latach Stanu Wojennego służył ówczesnej władzy. W Konferencji naukowej poświęconej Solidarności przemawiał Aleksander Kwaśniewski, który uznał iż zapisywanie się do Związku to był „owczy pęd”, w którym nie chciał uczestniczyć. Lech Wałęsa - jak jego postawa wskazuje - szuka honorów i zaszczytów od postkomunistów. Stoczniowców zaś nie dopuszcza się 31 sierpnia do pomnika poległych stoczniowców. Były to obchody elit i rządzących, a nie szeregowych ludzi. A przecież pierwszym postulatem porozumień gdańskich była zgoda na tworzenie niezależnych, samorządnych związków zawodowych tzn. niezależnych od partii, pracodawców i administracji państwowej, czyli od oficjalnych władz. Te obchody były zatem zaprzeczeniem ideałów sierpnia 1980 roku i NSZZ „Solidarność.

Drodzy Bracia i Siostry! Zmieniają się czasy, pojawiają się nowe problemy, ale istota posłannictwa naszej polskiej "Solidarności", z której byliśmy i nadal chcemy być dumni, pozostaje niezmienna. Przede wszystkim jest nią dbałość o podmiotowy charakter pracy ludzkiej. Za Janem Pawłem II trzeba powiedzieć, że chodzi o nową kulturę pracy uwzględniającą potrzeby materialne i duchowe człowieka, kulturę szanującą jego podstawowe prawa.

Dzisiaj, podobnie jak 25 lat temu, konieczna jest w Polsce wielka, zbiorowa solidarność umysłów, serc i rąk, solidarność zdolną przezwyciężyć podziały i rozbieżności, by konsekwentnie móc budować społeczeństwo bardziej sprawiedliwe, wolne i braterskie. "Tu i teraz" Polski wymaga zaangażowania i wkładu w tworzenie takich warunków ekonomicznych, społecznych, kulturalnych i religijnych, które będą sprzyjać jedności i trwałości rodzin. Które wzmocnią poczucie szacunku dla życia i będą się sprzeciwiały ukrytym przyczynom przemocy i niesprawiedliwości. Będą zwalczały wszelkie formy rozkładu tkanki społecznej i odważnie przedstawią modele i strategie rozwoju, zdolne do przezwyciężenia jaskrawych przejawów niesprawiedliwości, nierówności, wyobcowania, a nawet nędzy. Które będą popierały inicjatywę, samorządność, współodpowiedzialność i uczestnictwo w życiu publicznym. Które nadadzą godność pracy i w coraz większym stopniu będą przyczyniały się do tego, że stanie się ona prawem każdego człowieka, że stopniowo, ale systematycznie będzie znikać z życia społecznego krzywdzące wiele rodzin bezrobocie.

Jakże w tym miejscu nie przywołać słów Ojca Świętego Jana Pawła II wypowiedzianych do Was, Drodzy Związkowcy, podczas pamiętnego spotkania w Watykanie w Święto Niepodległości w 2003 r.: "Wielokrotnie w ostatnim czasie mówiłem o problemie bezrobocia, który w wielu regionach Polski przybiera niebezpieczne wymiary. Pozornie wydaje się, że związki zawodowe nie maja na to wpływu. Trzeba jednak zapytać, czy nie mają wpływu na sposób zatrudniania, który coraz częściej ma charakter tymczasowy, albo na tryb zwolnień, które dokonywane są bez jakiejkolwiek troski o losy poszczególnych pracowników i ich rodzin. Owszem, w wielkich zakładach pracy, szczególnie w tych, których właścicielem jest państwo, "Solidarność" wykazuje dużą aktywność. Czy jednak wystarczająco troszczy się o losy pracowników w małych, prywatnych przedsiębiorstwach, supermarketach, w szkołach, w szpitalach, czy innych podmiotach gospodarki rynkowej, które nie maja tej siły, jaką mają kopalnie czy huty? Trzeba, aby wasz związek otwarcie występował w obronie ludzi pracy, którym pracodawcy odmawiają prawa głosu, prawa sprzeciwu wobec zjawisk urągających podstawowym prawom pracownika (...).

Dziś "Solidarność" - kontynuował Ojciec Święty - jeśli prawdziwie pragnie służyć Narodowi, winna wrócić do swoich korzeni, do ideałów, jakie przyświecały jej jako związkowi zawodowemu. Władza przechodzi z rąk do rąk, a robotnicy, rolnicy, nauczyciele, służba zdrowia i wszyscy inni pracownicy, bez względu na to, kto sprawuje władze w kraju, oczekują pomocy w obronie ich słusznych praw. Tu nie może zabraknąć "Solidarności". Jest to trudne i wymagające zadanie". Te słowa Ojca Świętego są dla nas wszystkich bardzo zobowiązujące!

Trzeba przecież przywrócić prawo do wolnej od pracy niedzieli, likwidować częste łamanie prawa do ośmiogodzinnego dnia pracy, wyeliminować nieludzkie traktowanie pracowników, czy też dbać o godziwe wynagrodzenie za pracę.

22.08.2005 r. Gazeta Stołeczna zamieściła artykuł Mariusza Jałoszewskiego pt. „Pseudoekolodzy znowy wygrali w prokuraturze” poświęcony Stowarzyszeniu Przyjazne Miasto. Do zarzutów dotyczących SPM nie będziemy się odnosić. W artykule zamieszczono jednak szereg nieprawdziwych informacji dotyczących innej organizacji tj. Stowarzyszenia Interesu Społecznego.

W artykule czytamy także:  Na razie jego działalność zablokował ratusz. - To ma być stowarzyszenie zwykłe a w statucie wpisano za dużo celów - wyjaśnia Krzysztof Kulesza. Otóż Stowarzyszenie nie zostało zablokowane. SIS jako Stowarzyszenie zwykłe nie podlega trybowi rejestracyjnemu, a legalizacyjnemu. A zatem zgodnie z ustawą o stowarzyszeniach, jeżeli nie zakazano działalności stowarzyszenia zwykłego w ciągu 30 dni od dnia zgłoszenia, wówczas może rozpocząć ono działalność. Do władz miasta zgłoszenie założenia SIS dotarło 24 czerwca br. a zatem termin zakazu założenia upływał 24 lipca 2005 r. Prezydent M.St Warszawy Biuro Spraw Obywatelskich pismem z dn. 15 lipca br. skierował wniosek do sądu o zakaz założenia, ale to ostatnie nie zostało jeszcze rozpatrzone, co oznacza iż SIS mógł legalnie rozpocząć działalność. Wniosek władz miasta o delegalizację rozstrzygnie ostatecznie  Sąd.

Władze Olkusza zdecydowały zamknąć centrum Olkusza dla samochodów, po zakończeniu remontu rynku. Pomysł nie jest nowy, ale uprzednio nie było jeszcze supermarketu „Hypernova”. Zrealizowanie dziś tego pomysłu dokończy dzieła przeniesienia centrum miasta w rejon supermarketu, natomiast stare historyczne centrum by umarło, a wiele sklepów mogłoby z powodu mniejszych przychodów zwyczajnie splajtować. Jednak stosowny burmistrz miasta Andrzej Kallista stosowny wniosek przesłał do starostwa. I sprawa byłaby już przesądzona, gdyby nie Ruch Samorządowy Mieszkańców Ziemi Olkuskiej, które postanowiło przeciwstawić się w tej decyzji.

RZSMO złożył oprotestował decyzję 29 lipca 2005 r. i wystąpiło do Dra Daniela Korony ze Stowarzyszenia Interesu Społecznego (SIS) o pomoc w tej sprawie. Ten ostatni zaproponował rozpoczęcie metod wojny administracyjnej, czyli masowej liczby oficjalnych wystąpień mieszkańców, wszczynających postępowania administracyjne w/s dopuszczenia do postępowania, a także wniosków o wydania decyzji o odmowie zakazu zamknięcia ruchu samochodowego. 23 sierpnia do starostwa wpłynęły wnioski kilkudziesięciu mieszkańców oraz firm w tej sprawie. Dodajmy, że korespondencję pomiędzy Markiem Tomsią z RZSMO a starostą opublikowano na łamach prasy

Wobec zaistniałej sytuacji po kilku dniach, czyli 29 sierpnia starosta unieważnił podpis pod projektem zamknięcia ruchu uzasadniając fakt pojawieniem się nowych okoliczności, czyli w/w pism. Projekt odesłano do burmistrza z sugestią żeby uruchomił ogólnospołeczną dyskusję, przekonując mieszkańców do swoich racji.

Ale na powstanie SISu wpływ miały także inne zdarzenia – doświadczenia walki byłego dziś Krajowego Stowarzyszenia Udziałowców z organami skarbowymi, ciągnący się spór prawno-sądowy Solidarności IENESP w/s unieważnienia otwarcia likwidacji Instytutu Ekologii PAN, a także codzienna rzeczywistość, w której zwykli ludzie kupcy, podatnicy, klienci, pracownicy nie mają szans w sporach z administracją publiczną. Prawo jest tak skonstruowane, by większość obywateli nie wiedziała jak z niego skorzystać, a same porady prawne jak wiemy kosztują drogo. W rezultacie ludzie są poszkodowani, a nawet o tym nie wiedzą. Przykładowo mało kto wie, że odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych i składek na ZUS są pobierane od 1.01.1998 r. w sposób absolutnie niezgodny z prawem, albowiem Minister Finansów nie wydał rozporządzenia w którym by określił wzór na obliczenie odsetek za zwłokę (dopiero teraz ma to uczynić, po kilku artykułach prasowych w tej kwestii, interpelacji poselskiej i skarg do WSA). Organa podatkowe jednak pobierają odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych w oparciu o zwykłe zalecenie, a ZUS na podstawie komunikatu prezesa ZUS. Jest to rażące naruszenie prawa, ale organa administracji państwowej ignorują ten fakt, a sądy do tej pory unikały wypowiedzenia się w tej kwestii

Najwyższy czas odwrócić tą sytuację, w której ludzie czują się absolutnie bezradni i są nieświadomi swoich praw. SIS ma otworzyć te drzwi i rozpocząć proces zmian tej sytuacji. Stowarzyszenie nie będzie w stanie działać w każdej indywidualnej sprawie, byłoby to zresztą zbyt czasochłonne i mało efektywne. Natomiast zamierzamy zastosować metody wojny administracyjnej – tzn. wszczęcie setki lub nawet tysięcy postępowań quasi identycznych, paraliżujących dany organ administracyjny. W formach eksperymentalnych ma to już miejsce i możemy powiedzieć, że takie działania doprowadzają do szału urzędników i organa administracyjne. W Głogowie jest podatnik, który systematycznie składał wnioski dowodowe i inne żądania (po kilkanaście w każdym piśmie) w związku z postępowaniem podatkowym za rok 1999. Na każde z żądań organ wysyłał odrębne postanowienia. Na dzień dzisiejszy wydano już ponad 130 pism, postanowień, decyzji dotyczącego tylko jednego roku, zaangażowano kilka urzędów, jest już 5 skarg w WSA, postępowanie prokuratorskie. Sprawę i tak ostatecznie rozstrzygnie sąd administracyjny, ale już nie sądzę by kiedykolwiek organ podatkowy w Głogowie chciał zakwestionować zeznania tego podatnika. Ale mało jest takich podatników, mało takich obywateli – trzeba mieć dużo woli by taką walkę prowadzić. Podobnie kilkadziesiąt postępowań wszczętych przez Solidarność IENESP w tym o dopuszczenie do postępowań, które jeszcze nie zostały wszczęte powoduje znaczne obciążenie działu prawnego KPWiG i coraz większą irytację tego organu. A efekty już są, Komisja teraz odmawia zwolnienia spółek z obowiązków informacyjnych odnośnie wynagrodzeń członków zarządu, podczas gdy poprzednio takie zwolnienie przyznano węgierskiej spółce MOL.

Andrzej Halicki kandyduje z listy warszawskiej Platformy Obywatelskiej. W ulotkach Andrzej Halicki przedstawia się jako jeden z liderów Niezależnego Zrzeszenia Studentów w latach osiemdziesiątych. Organizator manifestacji antykomunistycznych i akcji protestacyjnych. Na stronie internetowej kandydata czytamy także, iż W latach 1986-1989 był aktywnym działaczem opozycji, m.in. członkiem krajowych władz Niezależnego Zrzeszenia Studentów i liderem NZS na SGPiS. Słowa te są delikatnie mówiąc dalece nieścisłe, życiorys ubarwiony. W latach 1986-87 liderem NZS na SGPiSie był Daniel Alain Korona), o czym mogą zaświadczyć inni liderzy NZS chociażby Mariusz Kamiński (wtedy NZS UW, a dzisiaj poseł PIS). Do tzw Unii NZS z ramienia NZS SGPiS oddelegowano Tomasza Melnyka. Andrzej Halicki nie uczestniczył także w pracach związanego z NZS - Klubu Francuskiego SGPiS zwany także „Syndromem”, który jawnie prowadził rozmaite akcje protestacyjne przeciwko władzom uczelni a także przekazywał do biura paryskiego Solidarności egzemplarze prasy podziemnej (o działalności KF Syndrom kierowanego przez Daniela Koronę, świadczyć mogą Danuta Nowakowska i Lena Kaczmarek z paryskiego biura „S”, a także działacze byłej francuskiej organizacji studenckiej PSA, której siedziba mieściła się w tym samym budynku). A zatem aż do roku akademickiego 1987/88 Andrzej Halicki nie był znany w podziemiu ani też z jawnej działalności opozycyjnej na SGPiSie. Także na spotkaniach ze studentami na tzw. zerówkach w 1988 roku, rozrzucanie ulotek dokonał KF Syndrom, a nie NZS. W roku 1987/88 pojawiła się nowa generacja działaczy NZS, do których należał prawdopodobnie Andrzej Halicki, ale nie podjęli szerszej działalności (oprócz publikowania 2 numerów biuletynu Nawis), a rzeczywistą działalność rozpoczęli w roku akademickim 1988/89, kiedy władze uczelni zezwoliły na jawną działalność Zrzeszenia.

Prawo i Sprawiedliwość zaapelowało do rządu, do Komisji Nadzoru Bankowego, Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów o bardzo precyzyjne zbadanie operacji i wykorzystanie każdego pretekstu, by nie wyrazić zgody na fuzję BPH i PeKaO S.A. Zdaniem PiS, połączony bank zdominuje polski rynek, na którym jest zbyt mała konkurencja; połączenie obu banków będzie "źle służyło polskiej gospodarce" – powiedział Wojciech Jasiński. PiS obawia się m.in. zwolnień w bankach, które - zdaniem posłów - mogą wynieść ok. 6 tys. osób. Po połączeniu Pekao i BPH powstałaby największa instytucja bankowa w Polsce, z udziałami rynkowymi przekraczającymi 20 proc. i deklasująca obecnego lidera - PKO BP. Po połączeniu obu banków ich aktywa wyniosłyby blisko 112 mld zł i byłyby o 22 proc. wyższe niż aktywa PKO BP (87,4 mld zł).