Prezes tegoż zaperzył się do tego stopnia, że nie tylko zanegował dżentelmeństwo Macierewicza, ale wręcz zagroził, że więcej jawnych materiałów nie ujawni (przepraszam za brak logiki w tym co powyżej, ale ja, skromny pismak, jedynie opisuję fakty). Na szczęście, do wieczora prezesowi Kieresowi przeszło i poinformował nas wszystkich, że jednak przekaże Wysokiej Komisji wszystkie jawne akta. Jednak posła Macierewicza do rangi dżentelmena nie przywrócił. I słusznie, chciałoby się powiedzieć. Cóż bowiem z niego za dżentelmen, skoro dzieli się prawdą z hołotą, zamiast z Prezesem wymownie milczeć.

Ledwo skończył się dzień wczorajszy, kolejna sensacja: generał Wojciech Jaruzelski, jeszcze wczoraj wystawiający świadectwo moralności Lechowi Wałęsie, w rewelacyjnych doniesieniach dziennikarzy TVN, okazuje się od 1946 roku agentem Informacji Wojskowej, sowieckiej tajnej służby działającej w wojsku polskim po II wojnie. Wyjaśniałoby to jego szybki awans w wieku lat 33 na generała, sowieckie ordery i ostatnie zaproszenie do Moskwy. (A już niemalże pomyślałem, że to polski patriota).

W mniej widowiskowy sposób, ale również stałem się uczestnikiem obecnego festiwalu tajnych i jawnych teczek. Po 20 latach od zaistniałych zdarzeń mogłem w siedzibie IPN przeczytać akta zgromadzone przeciwko mnie i moim kolegom przez Służbę Bezpieczeństwa PRL. Po 20 latach od zaistniałych zdarzeń mogłem dowiedzieć się, kto rzeczywiście był moim kolegą, a kto na mnie donosił. Komu mogę podawać rękę, a komu nie. I z tymi, którym mogę podawać rękę, wzniosłem toast. Uczciliśmy wspólnie to, że do roku 1987 żaden z nas nie okazał się agentem. I w smutku zapiliśmy to, że 3 (słownie: trzech) naszych wydawałoby się kolegów okazało się agentami. Dwóch cywilnej SB (następczyni Urzędu Bezpieczeństwa), a jeden wojskowej WSW (następczyni Informacji Wojskowej).

Dla mnie samego brzmiałoby to prawie jak groteska (ta prawda po latach dwudziestu), gdyby nie fakt, że jeden z odkrytych agentów okazał się być obecnie jednym z najodważniejszych w Polsce, a na pewno najodważniejszych w Krakowie, dziennikarzy opowiadających się za powszechną lustracją i dostępem do teczek dla każdego. Znowu pewnie ciśnie się wam na usta pytanie o sens i logikę. Dopowiem zatem moją indywidualną historyjkę do końca. Otóż materiały na mój temat zebrane przez SB zakończyły się definitywnie w roku 1987 (już brakowało mnóstwa wątków), pomimo tego, że inwigilacja mojej skromnej osoby trwała do maja 1990 roku, co wynika z akt.

Ten osobisty przykład, naprawdę nie lubię o sobie pisać, dowodzi jednego. Tego mianowicie, że agentura czuje się w dzisiejszej Polsce jak ryba w wodzie. Skoro agent SB może dzisiaj występować publicznie jako największy zwolennik lustracji i powszechnego dostępu do teczek, czegóż chcieć więcej. Dlaczegóż jednak nie boi się, wypadałoby zapytać. Otóż nie boi się z prostego powodu, teczki agentów przejętych przez struktury nowego państwa występującego pod nazwą Rzeczpospolita Polska zostały zniszczone. I nasz agent taką właśnie informację traktuje za dobrą monetę. Ale, i tu rozczarowanie, tajne PRL-owskie służby działały podobnie jak i cały PRL - na niby i nie do końca. Do pewnego momentu czytając akta, wszystko zdawałoby się wskazywać, że odkryty agent wcale nie jest agentem, ale niemalże bohaterem, który przesłuchującego go śledczego robi w lolo. Dopiero jedna ściśle tajna notatka, sporządzona przez generała WUSW w Krakowie - Grubę w jednym egzemplarzu i przesłana na ręce generała Ciastonia, wyjaśnia wszystko. Nasz niemalże bohater okazuje się agentem. Zwykła komunistyczna fuszerka.

No, ale dosyć tego kieresowania. Agent, o którym piszę, to Włodzimierz Knap, obecnie dziennikarz krakowskiego "Dziennika Polskiego". A to, co powyżej, można sprawdzić w czytelni IPN w Wieliczce (IPN Kr 07/5525, t. X str. 177-180). Ale chociaż są to materiały jawne, tylko pod warunkiem, że jest się historykiem, dziennikarzem lub poszkodowanym w tej konkretnej sprawie.

Dzięki tej komunistycznej fuszerce mogłem częściowo poznać prawdę do roku 1987. Całych 18 lat minęło od tamtych chwil. W międzyczasie rzekomo upadający komunistyczny system przeobraził się w niby kapitalizm, w tej fikcyjnej przemianie wykorzystując nie tylko Ministerstwo Finansów pod wodzą Leszka Balcerowicza, niby wolny Sejm i swoich towarzyszy - niby biznesmenów, ale także niby naszych dziennikarzy, sterujących pod dyktando komunistów opinią publiczną.

I na zakończenie jeszcze jedno. Pewnie zauważyliście, Drodzy Czytelnicy, mój nieskrywany w tekstach uraz do inteligencji jako grupy społecznej. Otóż, pragnę Was poinformować, że po lekturze akt Bezpieki ten uraz jeszcze się pognębił. Oficerowie SB w mozole rozpracowujący sprawę moją i moich kolegów, ani na chwilę nie ukrywają łatwości, z jaką mogą uruchomić swoich agentów z tej grupy się rekrutujących. Nazwijmy ich zatem profesorami SB.