Żona moja brała udział w dyskusji o książkach fabularnych, w których autorzy dopuszczają się fałszów literackich, za pomocą przypisywania fikcyjnych i nieprawdziwych zdarzeń postaciom historycznym. Jedna z uczestniczek wyraziła opinię, że książka Dan'a Brown'a p.t. “Da Vinc Code” jest wspaniała i każdy powinien ją przeczytać. Żona moja odpowiedziała, że książka ta jest oparta na spekulacji, a nie na źródłach historycznych i jest podobna do fałszu literackiego Philip'a Roth'a p.t. “Plot Against America”, (“Spisek przeciwko Ameryce”) i wyraziła opinię, że należy odróżniać między powieściami opartymi na fantazji, a fałszowaniem znanych życiorysów. Na to rozmawiająca z moją żoną osoba powiedziała, że Lindberg, bohater narodowy amerykański i główna postać książki Roth'a, był “nazistą.”

Ludzie nieraz postępują nieetycznie w celu zdobycia rozgłosu i sukcesu w sprzedaży ich książek, a wielu spośród ich czytelników przyjmuje, nieraz podświadomie, treść tych fałszów za prawdę. W obu powyższych książkach, autorzy gwałcą znaną prawdę historyczną. Podstawiają oni fikcyjny i oszczerczy życiorys historycznej osoby, na miejsce znanych faktów. W wypadku Roth'a, jest to taktyka zmieniania i wykorzeniania pamięci narodowej Amerykanów o ich bohaterze narodowym na korzyść mniejszości żydowskiej w USA. Jest to zabieg podobny do pomawiania Św. Maksymiliana Kolbe o antysemityzm, dlatego, że krytykował lichwiarzy żydowskich i nieetyczne metody konkurencji w handlu, stosowane przez Żydów w Polsce przed wojna, czego on sam był świadkiem. W Niepokalanowie setki Żydów znalazło schronienie i za to właśnie Św. Maksymilian Kolbe został aresztowany i uwięziony w Oświęcimiu, a teraz gazety Michnika i Urbana oczerniają go w Polsce jako antysemitę.

Książka Rotha jest perfidnym oszczerstwem skomponowanym na zasadzie spekulacji, co mogłoby się zdarzyć, gdyby Lindberg był innym człowiekiem i miał inne poglądy, niż je miał on w rzeczywistości, o czym można się przekonać na tysiącu stronach pamiętnika Lindberga. Faktycznie Lindberg w ogóle na polityka nie nadawał się i dobrze o tym wiedział. Nie znosił on sztucznej i zakłamanej etykiety w działalności politycznej. Absolutnie nie chciał czytać przemówień pisanych przez innych ludzi. Charles Lindberg zasłużył sobie na uznanie go za amerykańskiego bohatera narodowego, ponieważ był pierwszym człowiekiem, który przeleciał samolotem przez Atlantyk. W 1938 roku, 27-go października, po wizycie w Rosji, Lindberg powiedział, że Związek Sowiecki jest dla ludzi “piekłem na ziemi”. Za to rząd sowiecki ogłosił go wrogiem. Lindberg publicznie potępił okrucieństwa przeciw Żydom w Niemczech, w czasie niesławanej “Kristal Nacht”. W tym samym roku, jako pułkownik lotnictwa amerykańskiego, Lindberg pojechał do Niemiec, po uzgodnieniu z dowództwem amerykańskiego lotnictwa. Miał on otrzymać w Berlinie odznaczenie za jego pionierską działalność w lotnictwie; dostał zaproszenie od Goeringa, żeby zapoznał się z postępem niemieckiego lotnictwa. W czasie wizyty w Niemczech, dokonał on dokładnego przeglądu i ewaluacji lotnictwa niemieckiego. Lindberg złożył dobrze fachowo opracowane oficjalne sprawozdanie w tej sprawie po powrocie do Waszyngtonu.

Lindberg glośno oponował przeciw wojnie. Krytykował on poparcie Roosevelta dla Sowietów. Lindberg był krytyczny wobec działalności ekonomicznej i politycznej niektórych, zwłaszcza pro-sowieckich Żydów. Uważał ich za niebezpiecznych podżegaczy wojennych i demoraliztorów, bardzo szkodliwych, ponieważ zdominowali oni radio, produkcję filmów w Hollywoodzie i prasę amerykańską.

Wbrew temu co opublikował w swojej “fikcji historycznej” Roth, Lindberg nigdy nie był kandydatem w wyborach na prezydenta USA. Natomiast po japońskim ataku na Pearl Harbor, Lindberg walczył jako pilot przeciw Japonii i w walce powietrznej zestrzelił myśliwski samolot japoński. Lindberg zmarł śmiercią naturalną w 1974 roku, natomiast w fikcji Roth'a, Lindberg zniknął w październiku 1942 - go roku, jako niby prezydent USA.

Niestety recenzje książki Roth'a o Lindbergu ukazujące się w pismach amerykańskich, jak na przykład, w numerze listopadowym The New York Review of Books z 2004 roku, pisze, że gdyby faktycznie Lindberg kandydował na prezydenta USA i był przekonań nazistowskich, to historia potoczyłaby się inaczej. Prasa kontrolowana przez Żydów pisze tak zamiast potępić fałsze literackie, mające na celu systematyczne niszczenie pamięci narodowej nie-Żydów, przy jednoczesnym popieraniu dążeń żydowskich, a szczególnie żydowskiego ruchu roszczeniowego. Dzieje się tak też obecnie w Polsce kiedy prawda o Jedwabnem i K. L Warschau jest systematycznie zakłamywana. Jest to metoda wyrywania korzeni pamięci narodowej za pomocą fałszów.

Jean-Claude Manifacier naspisał artykuł “Wyrywanie światu korzeni” o Simone Wiel, francuskiej żydowskiej pisarce, bardzo mądrej kobiecie. Była ona autorką książki “L'Enracinement” (“Wykorzenianie”), która to książka jest uważana za testament autorki zmarłej w Londynie w 1943 roku. Nawoływała ona do uczciwego dialogu w społeczeństwie i do uczciwego dochodzenia do prawdy. Pisała ona, że ciężkim grzechem współczesnej jej epoki było to, że zaprzestano od dawna uczyć w szkołach logiki uczciwego dialogu. Pisała ona, że to czyni z ludzi nieświadome ofiary zakłamanych mediów. Niestety tak nadal się dzieje na coraz większą skalę i w ten sposób zbrodnia jedwabińska stale obciąża Naród Polski na arenie międzynarodowej z powodu polityki “publicznych przeproszeń i skruchy” stosowanej przez Kwaśniewskiego.

Wyrywanie korzeni pamięci narodowej za pomocą fałszów literackich jest właśnie takim grzechem, jaki popełniają autorzy wyżej wspomnianych książek. Simone Wiel przestrzegała przed tym; niestety ofiarami tego grzechu jest pamięć narodowa Amerykanów o Lindbergu i Polaków, na przykład, tak o Świętym Maksymilianie Kolbe, o K. L. Warschau, jak i o niemieckiej zbrodni w Jedwabnem popełnionej na Żydach w lecie 1941-go roku i opisanej fałszywie przez J. T. Grossa w książce “Sąsiedzi”.