Obudziłem się zlany zimnym potem z uczuciem, że zaspałem. Spojrzałem na zegarek. Mimo wczesnego przedpołudnia wskazywał pierwszą. Przyłożyłem go do ucha – stał. Trudno. Włączyłem radio. Jakiś monotonny głos powtarzał w kółko, że rząd robi wszystko dla mojego dobra. Chyba zacięła się płyta, bo fragment o dobrodziejstwie rządowym był powtarzany średnio co piętnaście minut. Radio nie nadawało jednak nic więcej, dlatego z wściekłością nacisnąłem wyłącznik. Podniosłem słuchawkę telefonu i wybrałem numer zegarynki. Miast znajomego głosu usłyszałem: „Rozmowa jest dla twojego dobra kontrolowana. Połączenie nie może być bez zgody rządu zrealizowane”. Miałem tego dosyć. Zerwałem się z łóżka i szybko umyłem twarz zimną wodą – ciepłą wyłączyli tydzień temu z powodu konieczności wykonania planu awarii.

Ubrałem się w elegancki garnitur – miałem ważne spotkanie. Szybko wyszedłem na korytarz. Zamknąłem drzwi i pobiegłem do windy. Cały czas zastanawiałem się, która może być godzina. Zjechałem na dół i wyszedłem przed blok. Na pięknym do wczoraj trawniku stał metalowy kosz, pełen żarzących się węgli, wokół którego mimo upału stały jakieś umundurowane postacie. Podszedłem do nich i nieśmiało spytałem:

Jeden ze stojących odwrócił się do mnie z wściekłością na twarzy. Przez zaciśnięte zęby syknął:

Uprzejmie podziękowałem i udałem się na miasto w poszukiwaniu jakiegoś informatora. Pierwszy przechodzień, zagadnięty o godzinę popatrzył na mnie nieufnie:

Drugi napotkany był bardziej wylewny:

Nie miałem ochoty nic nikomu stawiać. Poszedłem dalej ścigany wyzwiskami:

Doszedłem na przystanek tramwajowy. Stało na nim kilkadziesiąt osób. Nieśmiało spytałem o godzinę. Ktoś z tłumu powiedział:

Ktoś inny dyskretnie podsunął mi tandetny zegarek przed oczy. Zobaczyłem, że jest dopiero wpół do dziesiątej. Miałem więc prawie pół godziny do umówionego spotkania. Mogłem zaoszczędzić i jechać publiczną komunikacją, zamiast tracić pieniądze na taksówkę. Nadjechał tramwaj. Tłum rzucił się do wejścia. Ktoś odepchnął mnie brutalnie. Inny warknął:

Zrozumiałem, że tym tramwajem na pewno nie pojadę. Rad nie rad poszedłem pieszo.

Do kawiarni, w której byłem umówiony z kimś ważnym, dotarłem kilka minut przed czasem. Zadowolony z siebie wszedłem do środka. Drogę zagrodziła mi starsza kobieta w brudnym granatowym fartuchu z przypiętą ręcznie wymalowaną tabliczką „Szatniasz”.

Nie miałem na sobie nic, poza białą koszulą, krawatem, garniturem i butami. Co więc miałem oddać do szatni? Szatniarka jednak nie czekała i niemal siłą zdarła ze mnie marynarkę.

Nie miałem drobnych. Położyłem banknot dziesięciozłotowy. Kobieta szybko ścisnęła go w dłoni i schowała do kieszeni fartucha, nie wydając reszty. Nieśmiało upomniałem się o swoje pięć złotych. Szatniarka popatrzyła na mnie z pogardą:

Zrezygnowany i roznegliżowany udałem się do stolika. Mój rozmówca, również pozbawiony przez krewką szatniarkę marynarki, już na mnie oczekiwał. Siadłem koło niego i zaczęliśmy rozmowę. Po godzinie podeszła do nas znudzona kelnerka w wieku nieokreślonym, o twarzy z wyzywająco-nieestetycznym makijażem i uprzejmie zapytała:

Zamówiliśmy dwie kawy. Kelnerka prychnęła jak kotka:

Poprosiliśmy o dwa kieliszki koniaku. Kelnerka jednak zdawała się nie mieć ochoty na to, aby nas obsłużyć. Na całą salę warknęła:

Cóż było robić. Wstaliśmy z zamiarem wyjścia. Kelnerka była potwornie obrażona.

Wyciągnęła spod brudnego fartucha wymięty kawał jakiejś tkaniny – chyba stary obrus, z wymalowanym szminką napisem: „Strajk okupacyjny i głodufka rotacyjna do skótku”. Powiesiła go nad wejściem do kawiarni i przewróconym stolikiem zablokowała drzwi.

– Teraz jest demokracja – a to znaczy nasza racja... – zaczęła fałszować na melodię znanego przeboju. Dołączyła do niej szatniarka i jakieś dwie mocno puszyste panie – chyba kucharki – które wytoczyły się z zaplecza. Panie szybko rozpoczęły głodówkę, widać było że wcześniej przygotowaną. Na głodówkowym stole znalazły się duże kawały jakiegoś pieczonego mięsa, sałatki, wyjęte z oszklonej lado-lodówki śledziki i galaretki z nóżek. Wszystko wskazywało, że głodówka potrwa kilka dni – zapasów starczy. Ktoś z gości podsunął paniom myśl, zbawienną dla nas, jak się później okazało: „Może by tak nie na sucho...” Kobiety nie dały się prosić. Szybko ściągnęły z półek butelki z alkoholem i zaczęły na dobre głodować. Już po półgodzinie widać było skutki intensywnego głodowania – protestujące tak mocno osłabły, że poukładały się pod stolikami i dalej, w milczeniu protestowały.

Po cichu rozebraliśmy barykadę, tarasującą drzwi, zabraliśmy ubrania z szatni i dyskretnie opuściliśmy gościnny lokal. Na ulicy powitał nas wysoki, szczupły mężczyzna z twarzą, wykrzywioną grymasem, świadczącym o wielkim cierpieniu. Z dumą wypinał pierś ze zwisającej na niej biało-czerwonym krawatem, zupełnie nie pasującym do brudno niebieskiego garnituru i podobnej kolorytem koszuli. Otaczali go rośli, ostrzyżeni na łyso mężczyźni, przed którymi nawet Schwarzeneger drżałby ze strachu. Osobnik ten wyciągnął jakiś kawałek papieru i krzyczał, że jest władzą i ma immunitet, a to oznacza, że popiera głodujący personel. Żeby dodać powagi słowom kazał swojej świcie dać nam wycisk. Cudem umknęliśmy z życiem pod razami bezmózgowców asystujących posiadaczowi immunitetu. Z boku kilkunastu umundurowanych policjantów obojętnie przyglądało się wydarzeniu.

Aby kontynuować rozmowę i ochłonąć po tej „wizycie w centrum wydarzeń historycznych” w kawiarni z głodującym personelem, udaliśmy się do nieodległej restauracji. W wejściu powitał nas rosły szatniarz:

Już po piętnastu minutach podszedł do naszego stolika kelner i przy nie mytej od tygodni popielniczce postawił tabliczkę RESERWÉE.

Nie było wyboru. Usiedliśmy i poprosiliśmy o kartę. Kelner przyniósł ją po półgodzinie i ze znudzonym wyrazem twarzy oczekiwał obok nas na zamówienie. Poprosiliśmy o jakieś przekąski i dwie kawy. Kelner, nie przerywając dłubania widelcem pod paznokciami oświadczył: