W dniu 4.11.2003 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie wydał decyzję ostateczną nr FA/4117/496/32G/03 utrzymującą w mocy decyzję urzędu skarbowego z dnia 15.07.2003 r. Nr US34/SL-LD/411/48D/97/03 określającej wysokość zobowiązania podatkowego pana Marka S. za 1997 rok i nakazującej zapłatę również odsetek za zwłokę od ww. kwoty. Decyzja powyższa została doręczona 15.12.2003 r. W ustawowym terminie 14 dni złożono wniosek o uzupełnienie rozstrzygnięcia i wyjaśnienia decyzji zgodnie z art.213§1 ordynacji oraz art.215 ordynacji podatkowej. W dniu 21 stycznia 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie nr FA/4117/1204/67G/03 o odmowie uzupełnienia decyzji i wyjaśnienia wątpliwości FA/4117/1204/69G/03. Podatnik wniósł w terminie 30 dni od dnia doręczenia niniejszego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na w/w decyzję ostateczną i na postanowienie o odmowie uzupełnienia decyzji. Skargę z dnia 8 lutego 2004 r. złożono do organu w dniu 12.02.2004 r. WSA w dniu 25.05.2004 r. sygn. akt III S.A./Wa269/04 i III S.A./Wa270/04 oddalił skargę tylko w zakresie jakim dotyczy postanowień o odmowie uzupełnienia i wyjaśnienia decyzji, ze względu na niewykorzystanie środka odwoławczego. Sąd był zatem świadom wystąpienia podatnika z wnioskiem o uzupełnienie i wyjaśnienie decyzji oraz wydania postanowienia odmownego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w dniu 21 stycznia. Dowodem są same postanowienia WSA i uzasadnienia tych postanowień, w których znajdują się stosowne zapisy.

W dniu 10.11.2004 r. WSA wydał postanowienie o odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 4 listopada 2003 r. nr FA/4117/496/32G/03. uzasadniając faktem, iż decyzja została doręczona w dniu 15 grudnia 2003 r. a skargę złożono po terminie 30 dni od dnia wydania decyzji, co zdaniem sędziów z WSA stanowi powód do odrzucenia skargi (III S.A. Wa/268/04) Ww. postanowienie WSA w sposób rażący narusza obowiązujące prawo, stoi w sprzeczności z zapisami konstytucyjnymi, ordynacji podatkowej a także z dotychczasowym orzecznictwem NSA, gdyż:

1) Zgodnie z art. 213§1 ordynacji podatkowej, Strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.. Uzupełnienie lub sprostowanie decyzji następuje w drodze decyzji (§3). Również art.215§ 2 przewiduje, iż Organ podatkowy, który wydał decyzję, na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnia w drodze postanowienia wątpliwości, co do treści decyzji. Z tej możliwości prawnej podatnik wystąpił, żądając uzupełnienia decyzji i wyjaśnienia jej treści. Organ podatkowy w dniu 21 stycznia 2004 r. wydał postanowienie odmowne w/s uzupełnienia decyzji oraz wyjaśnił wątpliwości. Art.213§5 ordynacji stanowi, iż odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis § 4 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z §4 W przypadku wydania decyzji o uzupełnieniu lub sprostowaniu decyzji termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia doręczenia tej decyzji. A zatem w przypadku wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji, termin do wniesienia odwołania lub skargi biegnie od dnia wydania tegoż postanowienia, a nie od dnia od wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję urzędu. Treść przepisu prawnego nie budzi wątpliwości.

2) Kwestia ewentualnej równoległości drogi odwoławczej i uzupełniającej była już przedmiotem rozstrzygnięć Wysokiego Sądu. 27 lipca 2001 r. w sprawach o sygn. akt III S.A. 1236-1237/00, NSA orzekł że podatnik ma prawo odwołać się od każdej decyzji organu podatkowego do II instancji. Może też zażądać uzupełnienia decyzji. Skorzystanie z jednego z tych środków procesowych wyklucza uruchomienie w tym czasie drugiego środka. W przypadku wystąpienia o uzupełnienie decyzji, odwołanie od decyzji można wnieść dopiero, gdy zostanie doręczona decyzja dotycząca uzupełnienie pierwszej. Innymi słowy w przypadku korzystania z trybu uzupełniającego, podatnik nie może równocześnie korzystać ze środka zaskarżenia (skarga do sądu administracyjnego). Jest zobowiązany do oczekiwania na rozstrzygnięcie kwestii uzupełnienia przed skarżeniem decyzji do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji znalazła się strona skarżąca.

3) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w wydanych postanowieniach skarżącemu i innym podatnikom w podobnej sytuacji stwierdzał jednoznacznie, że „termin do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego w przypadku wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia i sprostowania decyzji biegnie od dnia doręczenia tego postanowienia”, a także odnosząc się do faktu wydania postanowienia w trybie art.215§2 ordynacji wyjaśniał, że „Decyzja Izby Skarbowej w sprawie odwołania jest decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji. Na podstawie art.213§4 i 5 ordynacji podatkowej termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego biegnie od dnia doręczenia niniejszego postanowienia”. Jak wynika z przepisów ordynacji podatkowej (art.214) fakt stosowania się przez podatnika do zawartych w postanowieniach pouczeń nie może mu szkodzić.

4) Zgodnie z art.53§1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wniosek o uzupełnienie decyzji dotyczy rozstrzygnięcia, a zatem dopiero wraz z wydaniem decyzji o uzupełnieniu decyzji lub postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji, następuje faktyczne rozstrzygnięcie sprawy. Jedyna wątpliwość mogłaby wynikać z faktu możliwości zażalenia i wydania postanowienia ostatecznego w/s uzupełnienia. Ale ordynacja podatkowa wyraźnie stanowi, iż nie uwzględnione żądanie jest równoznaczne z wszczęciem odrębnego postępowania. Tym samym rozstrzygnięcie ostateczne następuje dopiero wraz z wydaniem decyzji o uzupełnieniu lub postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji. Tak też wynika z pouczeń organów podatkowych. Zatem dopiero od tego momentu biegnie 30-dniowy termin do złożenia skargi do sądu administracyjnego.

Reasumując z okoliczności sprawy wynika jednoznacznie, iż postępowanie podatkowe zostało zakończone wydaniem w dniu 21 stycznia postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji i postanowienia o wyjaśnienia wątpliwości w ciągu 30 dni od dnia doręczenia tych postanowień, biegł termin do złożenia skargi na decyzję ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. A zatem 12 lutego 2004 r. w dniu złożenia skargi w organie nie upłynął jeszcze termin do jej złożenia, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu postanowienia WSA.

Nie ulega żadnej wątpliwości, iż podatnik dochował terminu wynikającego z art.53§1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (źle zastosowano dany przepis), a zatem nie było podstaw prawnych do odrzucenia skargi w trybie art.58 §1 pkt. 2 tejże ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucając skargę naruszył przepisy prawne w sposób rażący, gdyż pozbawił stronę skarżącą z prawa wynikającego z art. 45 ust.1 Konstytucji RP - każdy ma prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, a tym samym podważył zasadę zaufania do państwa prawa wynikającego z art.2 Konstytucji RP stanowiącego, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym urzeczywistniającym zasadę sprawiedliwości społecznej (art.2).

Postanowienie WSA wskazuje na nierzetelność postępowania sądowego, skoro w skardze z dnia 8 lutego (złożona w dniu 12 lutego), strona skarżąca wskazywała na fakt wydania postanowienia o odmowie uzupełnienia decyzji w dniu 21 stycznia. A zatem fakt ten był Wysokiemu Sądowi znany. Albo zabrakło znajomości przepisów ordynacji przez Wysoki Sad, albo nastąpiło świadome naruszenie prawa przez WSA, który szuka każdego pretekstu by odrzucić skargi podatników (tzw. sprawy b. KSU), które są niewygodne dla fiskusa. Zarówno w skardze jak i w pismach procesowych złożonych w trakcie postępowania sądowego, skarżący wskazywał na liczne nieprawidłowości, jakie w sprawie miały i które mogą mieć miejsce, np. niewyjaśnione do tej pory „zaginięcie stron 2-4 ze skargi do WSA”, fałszowanie dokumentów egzekucyjnych prowadzonych przez organa podatkowe, wydawanie postanowień we własnych sprawach przez urzędników skarbowych itd.

Marek S. chciał złożyć skargę kasacyjną. Mimo, iż sprawa jest oczywista (Sąd źle zastosował przepis) był zmuszony do skorzystania z pośrednictwa adwokata lub radcy prawnego, gdyż bez tego skarga zostanie odrzucona. I tu zaczęły się kolejne schody. Radca Prawny początkowo przyjął sprawę, by po 2 tygodniach odmówić jej prowadzenia. Dlaczego? Odpowiedź jest znamienna – „Nic tak nie brudzi jak papier”. Otóż niektórzy prawnicy boją się narazić organom podatkowym i sędziom z WSA. Ci pierwsi potrafią bowiem skutecznie niszczyć także kancelarie adwokackie, a z tymi drugimi można się spotkać jeszcze nieraz na salach sądowych. Na szczęście kolejny prawnik zgodził się złożyć kasację. Cała sprawa świadczy jednak o bezsensowności przepisów o tzw. „przymusie adwokackim” w/s kasacyjnych. Podatnika naraża się na niepotrzebne koszty i na znaczące utrudnienia skorzystania z możliwości kasacji, także w sprawach oczywistych (choć jak mówią prawnicy nawet w sprawach 100%-oczywistych nie można być pewnym w sądach administracyjnych).