Media ze wszystkich stron epatują nas sprzecznymi informacjami. Prawdę, jeśli w ogóle, przyjdzie nam poznać za dziesięciolecia. Oceniać słuszność poczynań poszczególnych państw i ich przywódców, etyczność ich decyzji – przyjdzie przyszłym pokoleniom dopiero. Nam brak będzie danych i obiektywizmu.

Nasuwa się refleksja, że skoro nie od zwykłych obywateli zależą losy świata, bo scedowaliśmy ciężar podejmowania decyzji na naszych reprezentantów w parlamentach i na głowy państw i organizacje międzynarodowe, to może chociaż baczniej będziemy przyglądali się tym, których wybieramy?

Świat podzielił się na kolejne „obozy”. Mamy już globalistów i antyglobalistów, partyjnych i bezpartyjnych, wierzących i ateistów, euroentuzjastów i eurosceptyków, etc.,etc., a teraz przyjdzie nam jeszcze przykleić sobie kolejne „etykietki”: pacyfistów i zwolenników wojen.

Jak to możliwe, że jeszcze w ogóle jesteśmy w stanie ze sobą się porozumieć?

Za wcześnie by oceniać, by spekulować, by ferować wyroki. Nie pomogły modlitwy wiernych na całym świecie w intencji pokoju. Nie pomogło modlitewne wstawiennictwo Papieża. Widać było coś na rzeczy...

Mam tylko nadzieję, że poza ujawnieniem się licznych antagonizmów, wojna ta uświadomi nam sprawy, o których na co dzień zapominamy. Że nie będzie tylko kolejnym news`em w radio czy TV, po wysłuchaniu którego odetchniemy z ulgą i wszystko wróci do normy.

Wszyscy są zgodni co do jednego – świat po tej wojnie nie będzie już taki sam. Czeka nas przebudowa w strukturach NATO i reformy w ONZ. Czeka nas weryfikacja układu sił i własnej pozycji na arenie międzynarodowej. Obyśmy tylko byli w stanie wyciągnąć z tego doświadczenia budujące wnioski.

Jak wiele nas dzieli – widać gołym okiem. Co zawiodło – również. Co zrobić, by takich „pokojowych” interwencji nigdy więcej?...