Dlaczego kobiety nie bronią się przed posądzeniem ich o podrzędność atakiem, to znaczy ogłoszeniem mężczyzn za podrzędnych? Równego nie ma nic, równość jest bezsensowna: albo kobieta jest gorsza albo lepsza niż z mężczyzna. Powodów dla swojej nadrzędności kobiety miałyby sporo, jeśliby nie oceniały rzeczy zbyt powierzchownie: Kobieta jest żywsza, inteligentniejsza, jest bardziej wesoła, czyli także bardziej aktywna, jest zdrowsza duchowo niż mężczyzna. Jej wyobrażenia są bardziej określone, jej fantazja prężniejsza; jej oko jaśniejsze, jej głos dźwięczniejszy, jej rysy poprzez piękno ostrzejsze i wyraźniejsze niż zwykle rozmyte, mętne rysy męskie. Jej charakter jest bardziej zintegrowany, w mocniejszej formy scalony, tudzież posiada więcej charakteru; wewnątrz swojej sfery jest kobieta bardziej harmonijna, doskonalsza. Przypisywanie mężczyźnie większej siły w ogóle, prawości, głębi - jest omamem psychicznym oraz mało głębokim ocenianiem głębi. Właściwości te nie są czymś samodzielnym, są tylko cechą charakteryzującą instynktów, wszystkich instynktów i są tożsame zawsze z wysokością instynktu, to znaczy z jego intensywnością, z jego aktywnością. O ile kobieta jest kobieta aktywniejsza i żywsza, o tyle jest w rzeczywistym znaczeniu silniejsza, bardziej prawa i głębsza niż mężczyzna.

„Kobiety są powierzchowne”, mówią mężczyźni, ale czy oni sami są głębocy? „Głęboki jest duch męski, jego nurt grzmi w podziemnych jaskiniach” deklamuje Nietzsche – kto by się nie uśmiał? Powierzchowny obserwator sądzi, że kobiety są bardziej powierzchowne, niż wyglądają; głęboki na odwrót stwierdza, że się zdają być powierzchowniejsze niż w rzeczywistości są. Nietzschego: „duch kobiety jest ruchomym, wzburzonym poziomem na płytkiej wodzie”, jest psychologiczną niemożliwością: żywotność idei jest uwarunkowana ich głębią; fale nie powstają na stawie.

Kobieta oznacza noblesse w przeciwieństwie do plebejskości mężczyzny; jej urok należy tym bardziej cenić, ponieważ rozwinął się na drzewie ludzkości. Z kobietami coś przecież jest, ale z mężczyznami nic: są wstrętni, niezgrabne słonie i osły, ich celem życiowym jest bycie oszukiwanymi przez kobiety.

Tyle, jeśli chodzi o mężczyzn.

Kto nie ma, z czego być dumnym, jest dumny ze swojej moralności. To zwykłe zjawisko, że im kto „niższy”, tym bardziej wystawia na widok swoje morale. Brzydkie kobiety przywiązują wielką wagę do swojej „czystości” i są na tyle naiwne, że mówią: „Oprócz uczciwości nie mam niczego”. Im jest coś wznioślejsze, tym rzadsze – a może wulgarniejsze?

„Heroizm, to tylko liche pozory, a nic nie jest bardziej solidne niż cnota” – Rousseau. Święta racja! Ponieważ solidny jest złoty środek, jest potulność i niewyraźność, to kanapa, na której się tak słodko gnije. Jeżeli leń chwali swoją sofę, nie powinniśmy dać się uwieść temu, iż nazywa ją „cnota” lub „moralność”! Moralność: słowo złe jako pojęcie! Zwierzę najpodlejsze odkryło moralność: zalecenie ...

„Nie depcz bliźniemu po odciskach” – główne zalecenie moralności. Nikczemna różnica między zwykłym a zwariowanym sobkiem jest dla moralności jedynym kryterium wartości człowieka. I ta doktryna ma śmiałość na dodatek chodzić na wysokich koturnach. Nie chce zrozumieć, że ktoś może postępować amoralnie tylko z powodu największej pogardy dla nieporównywalnej z niczym niskości, zwanej moralnością.